ปลายปีนั้นฉันเที่ยวระยอง : บทนำ

หมายเหตุ : ปลายปี 2566 ฉันได้รับโอกาสให้เดินทางไปจังหวัดระยอง 

ได้ใช้ชีวิตที่นั่นกว่า 30 วันได้ท่องเที่ยวไปกว่า 20 สถานที่ 

และกลับมาพร้อมหนังสือที่ชื่อว่า Happy City: Ra Yong 

หนังสือยังพอมีเหลือ หากใครอยากได้ ทักมา ยินดีส่งให้ฟรี 

แต่ถ้าจะรออ่านในบล็อกก็ได้

เพราะฉันกำลังจะนำเรื่องราวการเดินทาง 20 วัน 20 สถานที่

มาลงให้อ่านรายตอนในบล็อกนี้แล้ว

รูป : ฉันกับผีเสื้อสมุทร ที่หน้าหาดแสงจันทร์

[บทนำ]

ที่นี่… สถานีระยอง

ขอต้อนรับสู่ ‘ระย้องงง’ (ออกเสียงสูงงงแบบมิสแกรนด์)

ทันทีที่รู้ว่าฉันจะได้เดินทางไปจังหวัดที่ได้ชื่อว่าร่ำรวยที่สุดของประเทศไทย 

เพื่อนคนที่หนึ่งโพล่งขึ้นมาว่า ‘จะไปทำไม ที่นั่นมีแต่โรงงานอุตสาหกรรม'

คนที่สองพูดสวนขึ้นมาว่า 'อิจฉาต่างหากล่ะ จะได้ไปเที่ยวทะเล'

ส่วนคนสุดท้ายไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากย้ำว่าจะต้องส่งทุเรียน เงาะ มังคุด ฯลฯ กลับมาให้กินด้วย อย่าไปเสียเที่ยว

ทั้ง 3 คนนี้มีใครเข้าใจ ‘ระยอง’ ผิดหรือเปล่า ฉันว่าไม่... 

ระยองเป็นจังหวัดที่มีนิคมอุตสาหกรรมมากถึง 12 แห่ง มากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ(รองจากชลบุรี)  มีชายหาด เกาะ และที่ท่องเที่ยวทางทะเลไม่ต่ำกว่า 15 ที่ มีผลไม้ที่ปลูกได้ปีละมากกว่าหลายแสนตัน มีคำขวัญที่บ่งบอกถึงความหลากหลายอย่าง ผลไม้รสล้ำ อุตสาหกรรมก้าวหน้า น้ำปลารสเด็ด เกาะเสม็ดสวยหรู สุนทรภู่กวีเอก ฯลฯ 

ดังนั้น จะบอกว่าระยองเป็นใคร เป็นอะไร ก็ถูกไปเสียทุกอย่าง

และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันรู้สึกตลอดมาว่า นี่คือจังหวัดที่น่าสนใจ น่าเข้าไปทำความรู้จัก ถ้าเป็นคน ก็คือคนที่เราอยากพิมพ์คำว่า ‘ทักครับ’ ส่งให้วันละ 3 เวลา

แต่คนที่เราอยากรู้จักกับคนที่เราใช้ชีวิตร่วมด้วยได้อาจไม่ใช่คนเดียวกัน ฉันใด

คำว่าเมืองน่าเที่ยว ก็อาจไม่ใช่ที่เดียวกับเมืองน่าอยู่ ฉันนั้น

โครงการ ‘Happy City’ ที่เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งนี้ ชวนเรามาค้นหาความน่าอยู่ของเมืองน่าอยู่ อยู่แล้วดี ดีต่อกาย อารมณ์ และสังคมรอบข้าง

ฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้มาร่วมโครงการกับเพื่อน ๆ อีก 4 ท่าน The Cloud และสถาบันอาศรมศิลป์

และยิ่งดีใจมากที่สุดเมื่อเป็นจังหวัดระยอง

หนึ่งเดือนจากนี้ ชีวิตในระยองซิตี้จะแฮปปี้หรือเปล่า ระยองจะเป็นมากกว่าแค่เมืองท่องเที่ยว แต่เป็นเมืองที่น่าอยู่ด้วยหรือไม่... เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า แล้วออกไปหาคำตอบพร้อมกัน บัดเดี๋ยวนี้

Let’s Go!

--

เรื่องและภาพ : อรุณวนา สนิกะวาที